حال و هوای خاصی در میان رزمندگان هست. پس از ادای نماز جماعت مغرب و عشاء، وصیت نامه ها در اندک فرصتی نوشته می شوند. حرف های بسیار صمیمی و دوستانه ای بین رزمندگان ردوبدل می شود. دوستی به هم رزم خود می گوید؛ وعده ما در آن دیار. رزمنده ای دیگر، هم سنگر خود را در بغل می فشارد و از او حلالیت می طلبد.